Home Reading.  The Necklace by  Guy de Maupassant

The Necklace by  Guy de  Maupassant

We had a discussion about story. It went very well, we all managed to express our opinion. We learned a lot of new words from this story. But I didn’t really like it, because it was simple. As you read the story, it was clear how it would go on and how it would end. But it’s a very instructive story.

Answer the questions
1. What was this  story  about?
This story was about Mathilde who was born into a family of clerks. She had no dowry, no expectations, no way of being known, understood, loved, married by any rich and distinguished man. And she suffered ceaselessly, feeling herself born to enjoy all delicacies and all luxuries. Continue reading “Home Reading.  The Necklace by  Guy de Maupassant”

Ֆունկցիա

Առաջադրանքներ՝

1. Տրված է, որ  g(10)=-19:
g(x) ֆունկցիայի որոշման տիրույթի և արժեքների բազմության վերաբերյալ առնչություններից որո՞նք են ճիշտ:

ա.  -19∈E(g)
բ.  10∈E(g)
գ. -19∈D(g)
դ.  10∈D(g)

2. Գտի՛ր ֆունկցիայի արժեքների բազմությունը և որոշման տիրույթն ըստ գրաֆիկի: 

ա. E(f)=[1;5]    D(f)=[-2;1]
     


բ. E(f)=[5;11]    D(f)=[2;14]
 
Continue reading “Ֆունկցիա”

Ինչպե՞ս են հնում մարդիկ իմացել ժամը:

Ինչքան ատելի է առավոտյան զարթուցիչի զանգը: Ուզում ես նետել այն և քնել՝ չնայած ժամին: Մեր կյանքում ամեն ինչ ժամանակից է կախված՝ հաստատված ժամանակով երթևեկում է հասարակական տրանսպորտը, որը որոշակի ժամանակահատվածում մեզ պետք է տանի աշխատանքի, որտեղ նույնպես մեր ամեն ինչը ժամանակով որոշված է: Հնարավոր չէ պատկերացնել կյանքը առանց ժամանակի հեշտ հասանելիության: Բայց մեխանիկական ժամացույցները՝ դեռ չենք խոսում էլեկտրոնայինների մասին, պատմական հաշվարկներով հորինվել են ոչ շատ վաղուց` 11-րդ դարի սկզբին, իսկ լայն տարածում են գտել ութ դար հետո: Բայց ինչպե՞ս են մարդիկ պլանավորել հանդիպումներ, ժամադրվել, եթե չունեին ժամացույցներ: Ինչպե՞ս են կարողացել արթնանալ ճիշտ ժամանակին առանց զարթուցիչի: Continue reading “Ինչպե՞ս են հնում մարդիկ իմացել ժամը:”

A photo from my album

received_350385828719746

It’s me and Elen in this picture. She is my childhood friend. We have known each other since kindergarten. We have studied together for 9 years, also we have attended music school together. She is my best friend and we’ve known each other for 13 years.
It’s an old picture, we were in middle school and were about 10 years old.
It was February 19, Book Donation Day. We were secretly photographed while giving books to each other.
We are little and very happy in this picture and every time seeing this picture I remember that happy day. That’s why I love it and keep it in my album.

«Մեր գերդաստանը» ընտանեկան նախագիծ- «Հայաստանում բնակված ադրբեջանցիները և նրանց հետ կապված հիշողությունները» հասարակագիտական նախագիծ-Պատմում է իմ պապիկը.

Վերջին 150 տարիներին, այն է՝ 1828-ից,- երբ Արևելյան Հայաստանը միացվեց Ռուսաստանին, և ստեղծվեց Հայկական մարզը՝ Армянская область հայտնի անունով,- մինչև 1988-ի դեկտեմբեր, երբ շուրջ 160 հազար ադրբեջանցիներ հեռացան Խորհրդային Հայաստանից, ամենամեծ ազգային փոքրամասնությունը եղել են հենց ադրբեջանցիները, որոնք պատմության տարբեր հատվածներում տարբեր անուններ են ունեցել՝ թաթարներ, կովկասյան թաթարներ, մուսուլմաններ, թրքո-թաթարական խումբ, թուրքեր և վերջապես 1939 թվականի Խորհրդային Միության երկրորդ մարդահամարից հետո՝ ադրբեջանցիներ:

Պապիկս ծնվել է Խաչակապ գյուղում: Սովորել է տեղի ռուսական դպրոցում: Դասարանում եղել են նաև ադրբեջանցի աշակերտներ և ուսուցիչներ: Դասավանդվող 3 լեզուներից մեկը եղել է ադրբեջաներենը:
Խաչակապը նախկին հայկական գյուղ էր Ադրբեջանի Հանրապետության Դաշքեսանի շրջանում՝ Դաշքեսանից 6,5 կմ հյուսիս։ Պատմականորեն այն տեղակայված է եղել Մեծ Հայքի Ուտիք նահանգի Գարդման գավառում։ Խաչակապ գյուղում եղել է հայկական մելիքություն։ 18-րդ դարում այստեղ իշխել է մելիք Մովսեսը։ Այդ մասին տեղեկություններ է հայտնում  Րաֆֆին՝  իր «Խամսայի մելիքություններ» գրքում։ 1936 թվականին գյուղի բազմադարյա հայկական անվանումը ադրբեջանական իշխանությունների կողմից փոխարինվել է Կուշչի անունով (Ղուշչի):

Գյուղի հայ բնակչությունը բռնագաղթել է 1988-1989 թվականներին՝ Ադրբեջանի իշխանությունների վարած հակահայկական քաղաքականության պատճառով։ Պապիկիս ընտանիքը գյուղը լքել է 1989 մարտին:
Այդ ընթացքում Ծափաթաղ (երբ ԽՍՀՄ վերջին տարիներին գյուղը բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով, կոչվել է Կզլքենդ, իսկ տեղական մուսուլմանական գերեզմանոցի տապանաքարերը հիմնականում թվագրված են ընդամենը 1960-1988 թթ.) գյուղում բնակեցված ադրբեջանցիները գաղթել են Ադրբեջան և այնտեղից գաղթած հայերի հետ փոխանակվել են տներով: Պապիկս նույնպես փոխանակել է իրենց տունը, բայց Խաչակապում են թողել իրենց երկհարկանի մեծ տունը և հասցրել են ձերք բերել մեկ հարկանի տուն: Իսկ այն մարդիկ, ովքեր ավելի ուշ են լքել գյուղը, ադրբեջանցիների կողմից ենթարկվել են ծեծ ու ջարդի՝ կորցրել իրենց տունն ու ունեցվածքը:

Ծափաթաղ գյուղը գտնվում է Սևանա լճի արևելյան ափին: Բնակչության մեծամասնությունը Խաչակապ գյուղի բնակիչներն են: Ամեն տարի ամռանը ընտանիքով գնում ենք Ծափաթաղ և մեր հանգստի որոշ ժամանակն անցկացնում ենք այնտեղ: Ցավոք սրտի՝ նկատում ենք, որ բնակչությունն այնեղ ամեն տարի նվազում է:

Պապիկիս պապը Խաչակապի դպրոցի ուսուցիչներից է եղել:
Գտել եմ հետաքրքիր նկարներ պապիկիս արխիվից…

Նկարներ.

dav
Նկարում Խաչակապի դպրոցի ուսումնական տարվա 1929 – 1930 ուսուցչական կազմն է
dav
Նկարում նշվածը պապիկիս պապիկն է
dav
Նկարը արված է Խաչակապի Սբ. Թարգմանչած վանքի մոտ
Սբ. Թարգմանչաց վանք
Խաչակապի Սբ. Թարգմանչած վանք

 

Անհատական ուսումնական պլան Առցանց ուսուցում

Այս օրերին շարունակելու եմ առցանց ուսուցումը՝ մասնակցելու եմ տեսազանգով դասերի, քննարկուների և նախագծերիր: Նաև շարունակելու եմ իմ երաժշտական դպրոցի առցանց դասերը և հաճախելու եմ Թումո օնլայն տարբերակով:
Ֆիզկուլտուրայի դասերի բացակայությունը լրացնելու եմ առավոտյան մարմնամարզությամբ:
Այս շաբաթ պլանավորել եմ դիտել «Չեռնոբիլ» սերիալը, որը վաղուց էի ուզում դիտել: Ունեմ նաև գրքերի և ֆիմերի ցուցակ:
Նաև կան բաղադրատոմսեր, որոնք որոշել եմ այս շաբաթ փորձել, տեսագրել և կիսվել իմ կարծիքով:

Արևը – որպես մի ոսկի թիթեռ

Չարենցի «Արևը – որպես մի ոսկի թիթեռ» ստեղծագործությունը «Ոսկին» ժողովածուից է:
Այս ժողովածուում Չարենցը ներկայացնում է արևի ջերմ ու թեթև լինելը, համեմատում նրան ոսկեգույն թիթեռի հետ, որպես արևի պայծառություն և ջերմություն: Այս շարքում նաև ներկայացված է կապույտը՝ երկինքը, որպես պարզություն և հանգստություն: Նկարագրվում է ոսկին՝ արևը, այն ժամանակավոր ուրախությունը, որ հայտնվում է կապույտի՝ երկնքի մեջ և ուրախանում է իր կյանքով, հենց այնպես, ոչ մեկի համար։
Ընթերցեցի այս ժողովածուի գրեթե բոլոր ստեղծագործությունները, շատ հավանեցի: Իմ կարծիքով «Ոսկին» ժողովածուն համեմատաբար ուրախ է և հանգիստ:

Եղիշե Չարենց «Խմբապետ Շավարշը»

Գեղարվեստական կերպար Շավարշը մի հաղթ, տարիքով, բարձրահասակ մարդ էր, բեղերով, դեմքին դանակի հարվածի սպիացած հետքերով: Չարենցը ներկայացրել է 1918 թվականի իրադարձությունները՝  Շավարշի (Չարենցը նրան անձամբ ճանաչել է և որոշ ժամանակ մտերիմ է եղել) և Դրոյի բախումը: Այդ շրջանում Դրոյի հեղինակությունը բարձր էր և նա պատրաստվում էր նախարար դռնալ: Իսկ Շավարշը փորձում էր համակերպվել այդ մտքի հետ: Վաղ առավոտյան Դրոն կանչել էր Շավարշին ու իր տղերքին՝ ինչ-որ գործի ուղարկելու համար։ Շավարշը մտահոգ էր, ամբողջ ընթացքում ներկայացվում էր նրա մտքերը:
Նրան դուր չէին գալիս ռուսահայ սպաները: Նա ներկայացնում է, թե ինչ գնով են մարդիկ հասել այդ երկիր, բայց ինչ հրավերի են արժանացել:

Ձեռքերին՝ ձեռնոցներ, դեմքերին՝ պուդրա՛։
Ո՛չ զենք են տեսել, ո՛չ կռիվ։
«Ռուսահայ եղբայրնե՜րը»… հա՜–հա՜…
Ընդունեցին— թուրքից էլ վատ, այո՛. Continue reading “Եղիշե Չարենց «Խմբապետ Շավարշը»”

Սեբաստացի սովորողի օրագիրը ինքնամեկուսացման օրերին

Մարտի երկուսից, երբ մեկ շաբաթով տանն էինք, մտածում էի,որ կզբաղվեմ դասերով ու շուտ կանցնի: Իսկ երբ իրավիճակը փոխվեց և հիմա ստիպված ենք տանը մնալ մեկ ամիս, հասկացա, որ պետք է պլանավորեմ օրերս: Անկեղծ ասած չէի տխրել այս լուրից ու հիմա էլ չեմ ձանձրանում, շատ չիրագոչծված պլաններ ունեմ, որոնց իսկական ժամանակն է:

Ասեմ, որ փոքր քույրիկս չի թողնում տասնմեկից ուշ արթնանամ, ամեն օր քնում եմ երկուսին, բայց ստիպված եմ իր հետ արթնանալ: Օրվա մեծ մասը ինքն է զբաղեցնում՝ ինձ պարապ չի թողնում:

Օրակարգիս մեջ մտցրել եմ առավոտյան մարմնամարզություն: Վարժությունները մեջքի համար են՝ առօրյայում դրան ուշադրություն չեմ դարձնում, իսկ աշխատանքային օրերին առավոտյան հազիվ դպրոցական ավտոբուսին եմ հասցնում, երեկոյան ուշ տուն վերադառնում: Continue reading “Սեբաստացի սովորողի օրագիրը ինքնամեկուսացման օրերին”