Աղասի Այվազյան | Փառահամար

Պատմվածքում հեղինակը կրկեսը ներկայացնում է որպես մի շինություն, որտեղ հավաքվում են մարդիկ, դուրս է գալիս ձեռնածուն, ցույց տալիս ֆոկուսը և նրանք պետք է ծափահարեն: Դա պայմանբավորվածություն է, եթե չլիներ այն, հնարավոր է չլիներ այս ամենը:
Այս պատմվածքում ֆոկուսից բոլորից շատ ոգևորվում, հրճվում էր հենց ինքը՝ ձեռնածուն: Իմ կարծիքոր ձեռնածուն կենսուրախ անձնավորություն էր, ով տեսնում էր այն ինչ ուրիշները չէին տեսնում: Իր ֆոկուսի ընթացքում նա հանկարծ քարանում ու մտածում է, թե որտեղից է հայտնվել նապաստակը և հասկանում է, որ այն հենց ֆոկուս է: Հետո նայում է իր ձեռքին, հասկանում, որ այդ զարմանալի ձեռքը կա աշխարհում, որ ինքը ծնվել է: Հետո հիշում է, թե ինչպես է անմեղ ընկել բանտ, բայց նա ուրախ էր, քանի որ այնտեղ էր սովորել ֆոկուսներ անել: Նա զգում է, որ ինքը սիրում է ամեն ինչ և իր սերը կարող է առարկա դառնալ: Նա մտքում ասում է «Ֆո՛ւհ»՝ և կրկեսի կենտրոնում կարծես հատակից դուրս է պրծնում մի սպիտակ ձի: Նա ստեղծում էր նոր ձիեր, որոնք կարծես լինեին իր մեջի ջերմությունն ու սերը: Բայց մարդիկ ձանձրացան, նրանք արդեն շատ ձիեր էին տեսել, որոշները նաև դուրս եկան կրկեսից: Մարդիկ չէին տեսնում այդ հրաշքը, նրանց ֆոկուս էր պետք: Մարդկան միշտ նոր բան է պետք, մի նոր ֆոկուս, որը կզարմացնի իրենց:Մարդիկ չեն տեսնում հրաշքները իրենց կյանքում: Իսկ երջանիկ են այ մարդիկ, ովքեր գտնում են հրաշքը, չեն սպասում ֆոկուսի:

Լեռնա Գարագյութուք. Քերթուածքներ

Կարծում եմ Լեռնա Գարագյութուքին իր բանաստեղծություններում փորձել է ներկայացնել մարդուն՝ կենդանիների և բնության երևույթերի միջոցով:Ինձ համար դժվար էր հասկանալ բանաստեղծությունները, թե ինչ է փոխանցում հեղինակը: Բայց ընթերցելով մի քանի անգամ հասկացա և ամենաշատը հավանեցի «Դագաղներու մէջ ձիթենիներ», «Ճանճ– ճենճ–ճենճոտած» բանաստեղծությունները:
«Դագաղներու մէջ ձիթենիներ» բանաստեղծությունում նշվում է, որ ձիթենիները քիստոնյայի ծառեր են: Այդ ծառերը կտրում, նետում են աղբը և հետո դրանցից պատրաստվում են դագաղն էր: Կարծում եմ, որ ծառերը քրիստոնյա ընտանիքներն ու իրենց աշխատանքն է: Ներկայացվում է նրանց տառապանքը, թե ինչպես են չարչարել իրենց:
«Ճանճ– ճենճ–ճենճոտած» բանաստեղծությունը կարդալիս հիչշեցի Չարլզ Բուկովսկու «Ամբոխի հանճարը» բանաստեղծության հետևյալ տողերը՝

…զգուշացեք միջակ տղամարդուց, հասարակ կնոջից
զգուշացեք նրանց սիրուց
նրանց սերը միջակ է և միջակություն է փնտրում…

Իմ կարծիքով ճանճերը հենց այդ միջակ և հասրակ մարդիկ են: Բանաստեղծության վերջում ասվում է, որ գիշերը ճանճերը թառում են մարդկանց վրա և մարդիկ նույնպես ճենճոտում են: Իմ կարծիքով, քանի որ գիշեր էր և մարդիկ քնած էին , նրանք անգիտակից էին և չէին նկատում, թե ինչ է կատարվում իրենց հետ: Այսինքն, երբ մարդու մտածողությունը, գիտակցությունը, միտքը տեղում չէ, նա կարող է ենթարկվել այդ շերտի ազդեցությանը:

Զոհրե Շա՛աբանի. «Ով Հիսուս, որտե՞ղ ես» վերլուծություն

Մարդկային հարաբերություններ, նախանձ, շահ, թե ինչի է ընդունակ ատելությամբ լցված մարդը: Ինչպես են մարդիկ փորձում իրենց խնդիրների պատճառները գտել ուրիշների մեջ: Այսպես էին զարգանում իրադարձությունները:
Ինձ դուր եկավ պատմվածքը: Հեշտ ընթեռնելի էր և հետաքրքիր, քանի որ չէի պատկերացնում, թե ինչ կլինի վերջում:
Փարվիզը առանց երկմտելու և իր ավագ սաների փորձառությունը հաշվի առնելու, գլխավեր դերի համար ընտրել էր Էլահեին: Իրական կյանքում էլ բոլորը նախանձում էին նրան և Փարվիզը վստահ էր, որ այդպես ներկայացումը կլիներ բնական և համբավ կբերեր իրեն, որի շնորիհիվ էլ կկարողանար գրավել Էլահեի սիրտը: Երբ կարդացի, որ արհեստական քարերը ունեին շատ բնական տեսք, պատկերացրի, թե ինչ կարող է տեղի ունենալ: Իսկ երբ Փարվիզը հիանում էր, թե ինչ բնական է խաղում իր դերը Էլահեն և հետո նկատեց, որ քարերն իրական են, մի հարց ծագեց մտքումս, թե ինչու՞ Էլահեն չդադարեցրեց ներկայացումը:

Home Reading.  The Necklace by  Guy de Maupassant

The Necklace by  Guy de  Maupassant

We had a discussion about story. It went very well, we all managed to express our opinion. We learned a lot of new words from this story. But I didn’t really like it, because it was simple. As you read the story, it was clear how it would go on and how it would end. But it’s a very instructive story.

Answer the questions
1. What was this  story  about?
This story was about Mathilde who was born into a family of clerks. She had no dowry, no expectations, no way of being known, understood, loved, married by any rich and distinguished man. And she suffered ceaselessly, feeling herself born to enjoy all delicacies and all luxuries. Continue reading “Home Reading.  The Necklace by  Guy de Maupassant”

Ֆունկցիա

Առաջադրանքներ՝

1. Տրված է, որ  g(10)=-19:
g(x) ֆունկցիայի որոշման տիրույթի և արժեքների բազմության վերաբերյալ առնչություններից որո՞նք են ճիշտ:

ա.  -19∈E(g)
բ.  10∈E(g)
գ. -19∈D(g)
դ.  10∈D(g)

2. Գտի՛ր ֆունկցիայի արժեքների բազմությունը և որոշման տիրույթն ըստ գրաֆիկի: 

ա. E(f)=[1;5]    D(f)=[-2;1]
     


բ. E(f)=[5;11]    D(f)=[2;14]
 
Continue reading “Ֆունկցիա”

Ինչպե՞ս են հնում մարդիկ իմացել ժամը:

Ինչքան ատելի է առավոտյան զարթուցիչի զանգը: Ուզում ես նետել այն և քնել՝ չնայած ժամին: Մեր կյանքում ամեն ինչ ժամանակից է կախված՝ հաստատված ժամանակով երթևեկում է հասարակական տրանսպորտը, որը որոշակի ժամանակահատվածում մեզ պետք է տանի աշխատանքի, որտեղ նույնպես մեր ամեն ինչը ժամանակով որոշված է: Հնարավոր չէ պատկերացնել կյանքը առանց ժամանակի հեշտ հասանելիության: Բայց մեխանիկական ժամացույցները՝ դեռ չենք խոսում էլեկտրոնայինների մասին, պատմական հաշվարկներով հորինվել են ոչ շատ վաղուց` 11-րդ դարի սկզբին, իսկ լայն տարածում են գտել ութ դար հետո: Բայց ինչպե՞ս են մարդիկ պլանավորել հանդիպումներ, ժամադրվել, եթե չունեին ժամացույցներ: Ինչպե՞ս են կարողացել արթնանալ ճիշտ ժամանակին առանց զարթուցիչի: Continue reading “Ինչպե՞ս են հնում մարդիկ իմացել ժամը:”

A photo from my album

received_350385828719746

It’s me and Elen in this picture. She is my childhood friend. We have known each other since kindergarten. We have studied together for 9 years, also we have attended music school together. She is my best friend and we’ve known each other for 13 years.
It’s an old picture, we were in middle school and were about 10 years old.
It was February 19, Book Donation Day. We were secretly photographed while giving books to each other.
We are little and very happy in this picture and every time seeing this picture I remember that happy day. That’s why I love it and keep it in my album.

«Մեր գերդաստանը» ընտանեկան նախագիծ- «Հայաստանում բնակված ադրբեջանցիները և նրանց հետ կապված հիշողությունները» հասարակագիտական նախագիծ-Պատմում է իմ պապիկը.

Վերջին 150 տարիներին, այն է՝ 1828-ից,- երբ Արևելյան Հայաստանը միացվեց Ռուսաստանին, և ստեղծվեց Հայկական մարզը՝ Армянская область հայտնի անունով,- մինչև 1988-ի դեկտեմբեր, երբ շուրջ 160 հազար ադրբեջանցիներ հեռացան Խորհրդային Հայաստանից, ամենամեծ ազգային փոքրամասնությունը եղել են հենց ադրբեջանցիները, որոնք պատմության տարբեր հատվածներում տարբեր անուններ են ունեցել՝ թաթարներ, կովկասյան թաթարներ, մուսուլմաններ, թրքո-թաթարական խումբ, թուրքեր և վերջապես 1939 թվականի Խորհրդային Միության երկրորդ մարդահամարից հետո՝ ադրբեջանցիներ:

Պապիկս ծնվել է Խաչակապ գյուղում: Սովորել է տեղի ռուսական դպրոցում: Դասարանում եղել են նաև ադրբեջանցի աշակերտներ և ուսուցիչներ: Դասավանդվող 3 լեզուներից մեկը եղել է ադրբեջաներենը:
Խաչակապը նախկին հայկական գյուղ էր Ադրբեջանի Հանրապետության Դաշքեսանի շրջանում՝ Դաշքեսանից 6,5 կմ հյուսիս։ Պատմականորեն այն տեղակայված է եղել Մեծ Հայքի Ուտիք նահանգի Գարդման գավառում։ Խաչակապ գյուղում եղել է հայկական մելիքություն։ 18-րդ դարում այստեղ իշխել է մելիք Մովսեսը։ Այդ մասին տեղեկություններ է հայտնում  Րաֆֆին՝  իր «Խամսայի մելիքություններ» գրքում։ 1936 թվականին գյուղի բազմադարյա հայկական անվանումը ադրբեջանական իշխանությունների կողմից փոխարինվել է Կուշչի անունով (Ղուշչի):

Գյուղի հայ բնակչությունը բռնագաղթել է 1988-1989 թվականներին՝ Ադրբեջանի իշխանությունների վարած հակահայկական քաղաքականության պատճառով։ Պապիկիս ընտանիքը գյուղը լքել է 1989 մարտին:
Այդ ընթացքում Ծափաթաղ (երբ ԽՍՀՄ վերջին տարիներին գյուղը բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով, կոչվել է Կզլքենդ, իսկ տեղական մուսուլմանական գերեզմանոցի տապանաքարերը հիմնականում թվագրված են ընդամենը 1960-1988 թթ.) գյուղում բնակեցված ադրբեջանցիները գաղթել են Ադրբեջան և այնտեղից գաղթած հայերի հետ փոխանակվել են տներով: Պապիկս նույնպես փոխանակել է իրենց տունը, բայց Խաչակապում են թողել իրենց երկհարկանի մեծ տունը և հասցրել են ձերք բերել մեկ հարկանի տուն: Իսկ այն մարդիկ, ովքեր ավելի ուշ են լքել գյուղը, ադրբեջանցիների կողմից ենթարկվել են ծեծ ու ջարդի՝ կորցրել իրենց տունն ու ունեցվածքը:

Ծափաթաղ գյուղը գտնվում է Սևանա լճի արևելյան ափին: Բնակչության մեծամասնությունը Խաչակապ գյուղի բնակիչներն են: Ամեն տարի ամռանը ընտանիքով գնում ենք Ծափաթաղ և մեր հանգստի որոշ ժամանակն անցկացնում ենք այնտեղ: Ցավոք սրտի՝ նկատում ենք, որ բնակչությունն այնեղ ամեն տարի նվազում է:

Պապիկիս պապը Խաչակապի դպրոցի ուսուցիչներից է եղել:
Գտել եմ հետաքրքիր նկարներ պապիկիս արխիվից…

Նկարներ.

dav
Նկարում Խաչակապի դպրոցի ուսումնական տարվա 1929 – 1930 ուսուցչական կազմն է
dav
Նկարում նշվածը պապիկիս պապիկն է
dav
Նկարը արված է Խաչակապի Սբ. Թարգմանչած վանքի մոտ
Սբ. Թարգմանչաց վանք
Խաչակապի Սբ. Թարգմանչած վանք