Թումանյանի հեքիաթները։ Առաջադրանքներ:

Թումանյանի հեքիաթները։ «Անբան Հուռին», «Անխելք մարդը», «Կիկոսի մահը», «Քաջ Նազար»։

  1. Հեքիաթներից դուրս գրիր թերի նախադասությունները։ Որոշիր՝ որ անդամն է բացակա։
  2. Ընտրիր մեկ պարզ ընդարձակ նախադասություն, վերլուծիր շարահյուսորեն։
  3. Տեքստերում գտիր գոնե մեկ դերբայական դարձված։
  4. Դուրս գրիր նախադասության անդամ չհանդիսացող երեք բառ։
  5. Գտիր երեք հեքիաթներում (բացի «Քաջ Նազարից») ամենաընդհանուր բանը։ Գրառում պատրաստիր քո գտած ընդհանուրի շուրջ, որտեղ հիմնավորում ես քո ընտրությունը։

Continue reading “Թումանյանի հեքիաթները։ Առաջադրանքներ:”

Հայաստանի վարչաքաղաքական իրավիճակը 19-րդ դարի առաջին կեսին

Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան կայսրության և Սեֆյան Իրանի միջև: Արևելյան Հայաստանի մեխագույն մասը ենթակա էր Իրանին և կազմված էր Երևանի, Նախիջևանի, Ղարաբաղի, Գանձակի և Մակուի խանություններից: Արևեկյան Վրաստանն ընդգրկող Քրթլի-Կախեթի թագավորության սահմաններում էին նաև հյուսիսային Հայաստանի մի քանի գավառներ՝ Լոռին, Փամբակը Շամշադինը ու Ղազախի հարավային մասը:
Երևանի խանությունը բաժանված էր 15 մահալների: Կառավարիչ սարդարը օժտված էր ռազմավարչական իշխանությամբ և պարսից շահի հրամանով նաև հսկում էր հարևան խանությունների կառավարիչներին: Որոշ ժամանակ Երևանի կառավարումը Մելիք-Աղամալյանների ձեռքում էր:
Նախիջևանի խանությունը կազմված էր 10 մահալներից: Ղարաբաղի Խանությունը զբաղեցնում էր Արցախի և Զանգեզուրի զգալի մասը: Այս վարչամիավորը հայաբնակ էր: Հայ մելիքները և մեծահարուստները շարունակում էին պահպանել իրենց արտոնությունները: Պարսկական բանակում կար հայ զինվորականություն, որին պարսկական իշխանությունը վստահումէր:
Հայ բնակչությունը ենթարկվում էր ազգային, կրոնական, սոցիալական դաժան հալածանքների: Շատերը արտագաղթում էին: Երևանի և Նախիջևանի բնակավայրերի զգալի մասը ամայի էր: Պարսկական իշխանությունները հայերի արտագաղթած այդ վայրերը բնակեցնում էր քոչվոր մահմեդական ցեղերով: