Էշք Սաւուղայ

Երեք տղամարդ քայլում էին ճանապարհով դեմպի մի գյուղ, որտեղ գործեր ունեին։ Ճանապարհին մի շինական են տեսնում, որ շտապելով դեպի իրենց էր մոտենում, և նրա երեսից զգացվում էր, որ նա ամենատխմարագույն մարդն էր։ Իրար ասում են.
– Եկեք ծաղրենք նրան։
Եվ ճանապարհին շարվում են մի քար գցելու հեռավորությամբ։ Երբ շինականը մոտենում է, առաջինն ասում է. «Ողջու՜յն, հա՛յր Աբրահամ». և շինականն էլ նրան է ողջունում: Երկրորդը ասում է շինակնին. «Ո՛ղջ եղիր, հա՛յր Իսահակ». և նման պատասխան է ստանում: Ապա մոտենալով, չորորդն էլ ասումէ. «Ողջու՜յն, հա՛յր Հակոբ»:
Այդ ժամանակ շինականը մտաշու է, որ նրանք կատակում էին ու բարկանում, ասում է.