Ավ.Իսահակյան«Սաադիի վերջին գարունը»: Վերլուծություն

Այս ստեղծագործության մեջ նկարագրվում է Սաադիի ապրած վերջին գարնան օրերից մեկը: Նա արդեն շատ ծեր էր, բայց նրա հոգին դեռ շարունակում էր տեսնել և լսել աշխարհի իրերն ու ձևերը: Սաադին զմայլվում էր բնության գեղեցկությամբ, նա մտաբերում էր այն հարյուր տարիները որ ապրել էր: Այդ տարիները անցել էին մի գիշերվա երազի պես: Նա նայում էր իր շուրջը, երկնքին և շարունակում զարմանակ աշխարհի գեղեցկությամբ: Սաադին ապրել էր այդքան տարիներ, բայց ամեն օր զարմանքով էր նայում աշխարհին:

«Ծնվում ենք ակամա, ապրում ենք զարմացած, մեռնում ենք կարոտով…»։ Մենք ծնվում ենք անկախ մեր կամքից, ապրելով ամեն օր նորություններ ենք բացահայտում մեզ համար, մեռնում այն մտքով, որ այլևս չենք տեսնի աշխարհի հեքիաթը:

Պատմվածքը կարող եք կարդալ՝ այստեղ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s