“Magic Lavash” Translation

The power of your lavash hasn’t disappeared my son. May your mother’s hands stay strong, they returned my eyesight.
And the old man added:
– And lavash decreased my son because you didn’t earn it yourself.
With hesitation and tired Nagash slept. In his dream from a distance, very far he heard his grandfather’s words “Your lavash will be magical again when you irrigate it with your own sweat “.
Nagash woke up and went to his native village. He entered his native home silently then climbed the slope in front. Cleared a lavash- sized ground from stones Sowed his field, irrigate with sweat and the ground gave him harvest. And Nagash remembered his childhood lavash and magic words of his grandfather, ” Remember my son, the happiness is only in work and the luck is in the homeland”.

Սաադի. «Գոլեսթան». հեքիաթներ

Մի թագավոր, լսել եմ, մի գերու մահվան դատավճիռ արձակեց: Խեղճ մահապարտը հուսահատությունից սկսեց թագավորին հայհոյել ու անվայել խոսքեր ասաց.
Նա, ով կյանքից իր ձեռքերը լվանա,
Ինչ որ սրտի մեջ ունենա, կասի նա:
Միշտ էլ երկար է լեզուն հուսահատի բերանում,
Շատերի հետ կռվող կատվի պես առաջ ինքն է խոյանում:

Թագավորը հարցրեց, թե ինչ է ասում: Բարեմիտ վեզիրներից մեկն ասաց.
-Զայրույթը կուլ տվողները ներողամիտներն են մարդկանցից:
Թագավորը խղճաց նրան և իր դատավճռից հետ կանգնեց: Մի ուրիշ վերզիր, որ առաջինի ախոյանն էր, ասաց.
-Մեր սերնդի պաշտոնյաներին վայել չէ արքաների ներկայությամբ ճշմարտությունից զատ այլ բան ասել. այս անպիտանը հայհոյեց թագավորին և անվայել խոսքեր ասաց.
Այս ճշմարտության վրա թագավորը դեմքը խոժոռեց և ասաց.
– Ինձ համար նրա սուտն ավելի հաճելի էր այն ճշմարտությունից, որ դու ասացիր, որովհետև այն սուտը դեպի բարությունն էր տանում, իսկ այս ճշմարտության հիմքը չարությունն է. իմաստուններն ասել են. «Լավ է սուտն այն, որ բարի գործ է անում, քան այն ճիշտը, որ չարիք է սերմանում»:

***
Թագավորներից մեկը պարսիկ սպասավորներից մեկի հետ նավ էր նստել: Սպասավորը, որ կյանքում երբեք նավ չէր տեսել, սկսեց լալ ու աղաղակ բարձրացնել, և մարմինը դող ընկավ. որքան փայփայեցին, հանգստացրին, նա չխաղաղվեց: Թագավորի տրամադրությունը փչացավ, բայց որևէ ճար գտնել չկարողացան: Նավում մի գիտուն մարդ կար, նա ասաց.
-Եթե հրամայես, ես նրան կհանգստացնեմ:
-Դա քո կողմից շնորհ և սիրալիրություն կլինի,- պատասխանեց թագավորը:
Այն ժամանակ նա հրամայեց պատանուն ծովը նետել, և երբ սպասավորը մի քանի կում ջուր կուլ տվեց, բռնեցին նրա մազերից և մոտեցրին նավին:
Պատանին երկու ձեռքերով կախվեց նավի եզրերից և երբ բարձրացավ, քաշվեց մի անկյուն և հանգստացավ: Թագավորը հավանեց գիտունի կարգադրությունը և հարցրեց, թե ինչումն է գաղտնիքը: Գիտունը պատասխանեց.
-Պատանին սկզբում խեղդվելու վտանգը չէր ճաշակել և նավի ապահովության արժեքը չգիտեր, ինչպես առողջությունը գնահատվում է, երբ մարդուն մի ծանր հիվանդություն է պատահում:

***
Հորմոզին (պարսիկ արքա) հարցրին.
-Հորդ վեզիրներից ի՞նչ հանցանք նկատեցիր, որ հրամայեցիր նրանց բանտարկել:
-Ձերբակալման արժանի որևէ բան չեմ նկատել,- պատասխանեց նա,- սակայն տեսա, որ անսահմանորեն վախենում են ինձանից և իմ հավաստիացումներին լիակատար վստահություն չունեն: Վախեցա, որ իրենց վտանգված կարծելով՝ ինձ կսպանեն. ուստի իմաստունների խորհրդին հետևեցի, որ ասել են.

Ով քեզանից վախենում է, զգուշացիր, ո՛վ գիտուն,
Թեկուզ նման հարյուրի դեմ ուժ ունենաս աննկուն,
Վախից է, որ օձը հովվի ոտքն է կծում խայթոցով,
Որ հովիվը չջախջախի գլուխը մի հարվածով:

***
Հովազին հարցրին.
-Ինչպե՞ս եղավ, որ դու առյուծի հետ բարեկամացար:
-Նրա որսի ավելցուկն եմ ուտում,- պատասխանեց նա,- միաժամանակ նրա հովանու տակ ապահով եմ ապրում և զերծ եմ թշնամիների հարձակումներից:
-Եթե այդքան լավ բարեկամ ես նրան և վայելում ես նրա շնորհը, ինչո՞ւ ապա մոտիկ չես գնում, որ քեզ իր բարեկամների շարքը դասի և իր մոտիկ ծառաներից մեկը համարի:
-Նրա կատաղությունից ապահով չեմ,- պատասխանեց հովազը:
Գաբրը (անհավատ) որքան կրակ վառի, պաշտի նրան շատ տարի,
Թե մի րոպե մեջը ընկնի, կրակն իսկույն կվառի:

***
Գողն ասաց մուրացկանին.
-Չե՞ս ամաչում, որ մի չնչին արծաթի համար ձեռք ես երկարում ամեն մի գծուծի:
Մուրացկանն ասաց.
-Ձեռքը երկարել և մի չնչին գումարն ուզե՞լն է անհարմար,
Թե՞ այն կտրելը գողացած արծաթի մի դանգի համար:

***
Մի խելոք և ուշիմ երիտասարդ, որն աչքի էր ընկնում իր բարձր հատկություններով, չափից շատ երկչոտ էր ու ամոթխած: Իմաստուն մարդկանց շրջանում փակում էր բերանը և չէր մասնակցում զրույցներին:
Հայրը մի անգամ ասաց նրան.
-Որդի՛ս, ինչո՞ւ դու էլ քո իմացածից մի բան չես ասում:
-Վախենում եմ՝ չիմացածս բաներից հարցնեն, և ես ամոթալի մնամ,- պատասխանեց որդին:

Լսե՞լ ես, որ մի իմաստուն սուֆի իր տան մոտ նստած,
Իր կոշիկի կրունկները մեխելով էր զբաղված.
Ու անցորդ մի զինվորական մոտեցավ, թե՝ պատրաստվիր,
Մեխել գիտես, արի գնանք գոմը և իմ ձին պայտիր:
Քանի դեռ խոսք չես արել, ոչ ոք քեզ հետ գործ չունի,
Հենց խոսեցիր, ասածներդ ապացույցի պետք ունին:

***
Երիտասարդ տարիքում, վստահ իմ ուժերին, ամբողջ ցերեկն անվերջ վազեցի և գիշերը հոգնած ու ջարդված՝ մի բլուրի տակ պառկեցի: Մի թույլ ծերունի, որ քարավանի հետևից էր գալիս, ասաց ինձ.
-Ի՞նչ ես պառկել, այստեղ քնելու տեղ չի:
-Ինչպե՞ս քայլեմ,- ասացի ես,- ոտքերս չեն շարժվում:
-Մի՞թե չես լսել այն առածը,- ասաց ծերունին,- որ գնալ ու հանգստանալն ավելի լավ է, քան վազելը ու հոգնելը:

Ո՛վ մարդ, որ միշտ ձգտում ունես շուտ հասնելու օթևան,
Լսիր դու ինձ ու սովորիր համբերություն անպայման,
Արաբական ձին հազիվ թե երկու կայան սլանա,
Մինչդեռ ուղտը գիշեր-ցերեկ հանդարտ քայլով կգնա:

Ալբեր Կամյու «Օտարը»

«Մայրս մահացավ այսօր: Կամ միգուցե երեկ, հստակ չեմ կարող ասել… »

Վեպի հենց առաջին նախադասությունից էլ նկատվում է հերոսի՝ Մերսոնի  յուրահատկությունն ու անտարբերությունը: Ամբողջ ընթացքում Մերսոն կարծես թմրած էր և ուղղակի նայում էր, թե ինչ է կատարվում իր շուրջը, իր համար ամեն ինչ միևնույն էր: Հասարակության համար անհասկանալի և անընդունելի էին հերոսի արարքները և նրան անընդհատ օտարում էին: Մարդիկ չէին հասկանում ինչու է նա մորը տարել ծերանոց, մոր մահից հետո ինչու չի ցանկացել բացել դագաղը, ինչու լաց չի եղել մոր թաղմանը, ինչպես է հաջորդ օրը սիրուհու հետ գնացել լողափ և ֆիլմ դիտել: Իսկ Մերսոն չէր հասկանում, թե որտեղից իր հանդեպ այդքան ատելություն կար:
Բոլոր իրադարձությունների ընթացքում ներկայացվում էր արևն ու շոգը և կարծես ամենը տեղի էր ունենում արևի պատճառով: Արաբին սպանելուց հետո էլ նա դատարանում ասում է, որ արևն էր մեղավոր: Երբ դատարանում ծերանոցի տնօրենը պատմում է Մերսոյի պահվածքի մասին մոր թաղման օրը, կարծես մարդկանց սկսում է չհետաքրքրել սպանությունը: Նրան դատում են, քանի որ նա ուրիշ էր՝ այլ հանցագործների նման չէր զղջում, քանի որ մոր թաղմանը լաց չէր եղել: Դատավորը ասում էր, որ Մերսոյի հոգին դատարկ է, որ մարդկային սրտի ամենատարրական հուզումներն օտար են նրան:
Բայց Մերսոն կարողանում էր տեսնել այն, ինչ ուրիշները չէին նկատում: Նա չէր փորձում մարդկանց ինչ-որ բան ապացուցել: Մերսոն ազնիվ էր, նա չէր ձևացնում: Վեպի վերջում էլ նա այնպիսինն էր ինչպիսին սկզբում էր: Կարծում եմ չպետք է փորձենք արդարացնել կամ դատել նրան: Մերսոն ուղղակի ապրում էր, պետք է փորձենք ընդունել նրան այդպիսին: Վեպը օգնում է մեզ մարդկանց ընդունել այնպիսին, ինչպիսին նրանք կան:

Ես ամփոփել էի գիրքը շատ շուտ, հիացմունքով պետք է նշեմ որ այն չափազանց պարադոքսալ է, մերօրյա հասարակության մեջ մարդը որը չի սգում իր մոր մահը, իրեն ենթարկում է մահվան դատապարտվելու ռիսկին: Ես պարզապես նկատի ունեի այն, որ իմ գրքի հերոսը դատապարտված էր, որովհետև նա չի մասնակցում ընդհանուր խաղին։
                                                                                                            – Ալբեր Կամյու

Հաղթանակի օրը «Շահիդ Ֆահմիդե» կրթահամալիրում

Այս ուսումնական տարում պարսկերենի ընտրությամբ գործունեության խմբով այցելեցինք պարսկական «Շահիդ Ֆահմիդե» կրթահամալիր` միասին նշելու Իրանի իսլամական հեղափոխության հաղթանակի տոնը։ Մասնակցեցինք Իսլամական հեղափոխության 41-ամյակին նվիրված միջոցառմանը։ Ներկա էին նաև Հայաստանում Իրանի դեսպանը և այլ դպրոցներից այցելած աշակերտներ, իրենց ուսուցիչներով։
Սկզբում մեզ պատմեցին դպրոցի մասին, կատարեցինք շրջայց և օգտվեցինք հյուրասիրությունից։ Հետո սկսվեց միջոցառումը, որի ընթացքում եղավ Ղուրանից հատվածների ընթերցումներ, «Շահնամեից» հատվածների ցուցադրություն և հնչեց հայկական և պարսկական երաժշտություն։
Օրվա ընթացքում գտվեցինք պարսկական միջավայրում, առիթ ունեցանք շփվել պարսիկ սովորողների, դասավանդողների հետ։ Կարծես Իրանում լինեինք, երբ դպրոցի ցանկապատից ներս մտանք. շուրջբոլորը իրանցիներ էին, իրենց գլխաշորերով, պարսկերենով, սովորություններով: Գլխապտույտ զգացողություններ ունեինք բոլորս: Ամենահետաքրքիրն այն էր, որ միջոցառումը վարում էին պարսկերենով, իսկ մենք փորձում էինք լսել և հասկանալ: Որոշ բաներ հասկանում էինք, որոշ բաներ ոչ: Բայց կարծում եմ դեռ շատ առիթներ կունենանք մասնակցելու նմանատիպ միջոցառումների:

Հայոց լեզու և գրականությունը՝ առցանց

Կրթահամալիրում ուսուցումը կատարվում է էլեկտրոնային գործիքներով, և երբ անցանք առցանց ուսուցման, ժամանակ չպահանջվեց, որ հարմարվեմ: Կարծես ամենը նույնն է, բայց շփումն է պակասում: Ինձ համար ամենադրական կողմերց մեկը այն ժամանակի խնայումն է, որը ծախսում էի ճանապարհին, խցանումների մեջ:
Հայոց լեզվի և գրականության առցանց դասերը ինձ համար շատ արդյունավետ են անցել: Գրականության դասերը հիմնականում անցկացրել ենք պատմվածքների ընթարցանությամբ, հեղինակի ուսումնասիրությամբ և առցանց քննարկումներ կազմակերպելով: Երբ միանում էի առաջին առցանց քննարկմանը, չէի պատկերացնում, թե ինչպես կլինի: Բայց բոլոր քննարկումերը շատ լավ և հետաքրքիր անցան: Միակ խնդիրը վատ կապն է և իրական շփման բացակայությունը:

Ես կարողանում եմ

Ամփոփելով այս ուսումնական տարին՝ ցանկանում եմ ներկայացնել իմ ձեռքբերումները թե՛ դպրոցում և թե՛ դպրոցից դուրս: Ընդունվելով կրթահամալիր՝ որոշել էի, որ պետք է օգտվեմ բոլոր հնարավորություններից։ Ճիշտ է, այս տարի կրթությունը շարունակեցինք առցանց, բայց փորձել եմ ավելի շատ նախագծերի, քննարկումերի, միջոցառումների և կրթահամալիր ծեսերի մասնակցել:

Այս տարվա գրականության դասերը սկսվեցին գրաբար առակների ընթերցանությամբ: Ուսումնասիրում էինք բառարանները, առակները վերածում էինք աշխարհաբարի և կատարում էինք ձայնագրություններ: Սկզբում ինձ համար դժվար էր ընթերցելը, բայց հետո շատ հավենեցի և մեծ հաճույքով էի կատարում աշխատանքները:
Գայլն ու կռունկը
Կամակոր և ինքնահավան կին՝ գետատար …

Մեծ ոգևորությամբ եմ մասնակցել «Ամերիկյան գրականություն» և «Մի քիչ խենթ Լորկան» նախագծերին: Երկուսի ընթացքն էլ հագեցած է եղել քննարկումներով և ընթերցումներով, իսկ ամփոփումը եղել է համերգի տեսքով:

Այս ուսումնական տարում ընթերցել եմ Լևոն Շանթի «Հին աստվածներ» պիեսը, Վիլյամ Գոլդինգի «Ճանճերի տերը» վեպը, Ջորջ Օրուելլի «1984» վեպը, Հովարդ Լավկրաֆտի «Ուլտարի կատուները» պատմվածքը և մասնակցել եմ քննարկումերի:

Ցավոք սրտի այս տարի չեմ մասնակցել գիշերակացով ճամփորդությունների: Հասցրել եմ այցելել Գեղակերտի միջնակարգ դպրոց և Շահիդ Ֆահմիդե կրթահամալիր:

Այս տարի վերջապես ձեռք եմ բերել իմ երաժշտական գործիքը և միացել եմ կրթահամալիրի Ֆոլկ բենդին: Անհամբերությամբ և մեծ ոգևորությամնբ սպասում էի դեպի Իտալիա ճամփորդությանը և «Լագոդիգարդա» միջազգային փառատոնին մասնակցությանը: Պատկերացնում էի, որ այս ամփոփմանը կներկայացնեմ ճամփորդությունը՝ որպես տարվա մեծ ձեռքբերում: Սակայն կորոնավիրուսի պատճառով այն չեղարկվեց: Մտածեցի, որ կմասնակցեմ Հայաստանի երաժշտական մրցույթներին, բայց դրանք նույնպես չեղարկվեցին:

Մինչ համաճարակը հասցրեցի մասնակցել Breavis կենտրոնի կազմակերպած մասնագիտական կողմնորոշման դասընթացին: ԹՈՒՄՈ ստեղծարար տեխնոլոգիաների կենտրոնում ավարտեցի անիմացիայի դասընթացի երեք մակարդակները և գրաֆիկ դիզայն դասընթացի առաջին մակարդակը:

Այժմ ուսուցումս շարունակում եմ առցանց տարբերակով: Կարդացել եմ պատմվածքներ, վերլուծել եմ և մասնակցել եմ առցանց քնարկումներին:
Աղասի Այվազյան | Փառահամար
Լեռնա Գարագյութուք. Քերթուածքներ
Զոհրե Շա՛աբանի. «Ով Հիսուս, որտե՞ղ ես» վերլուծություն
Home Reading.  The Necklace by  Guy de Maupassant …

Կատարել եմ ընտանեկան նախագծեր՝
Ընտանեկան նախագիծ Պատրաստում ենք թխվածքաբլիթներ
«Մեր գերդաստանը» ընտանեկան նախագիծ- «Հայաստանում բնակված ադրբեջանցիները և նրանց հետ կապված հիշողությունները» հասարակագիտական նախագիծ-Պատմում է իմ պապիկը.

Թարգմանություններ՝
Ինչպե՞ս են հնում մարդիկ իմացել ժամը:
Անտիկ Եգիպտոսի անկումը հրաբուխների պատճառով …

Ցանկանում եմ նշել, որ ինձ համար շատ արդյունավետ են մաթեմատիկայի տեսադասերը։ Ինչքան էլ զարմանալի է, առցանց դպրոցի ընթացքում ավելի լավ եմ յուրացրել այն։ Շարունակում եմ այցելել Թումո առցանց տարբերակով և մասնակցում եմ դասընթացների: Երաժշտական դպոցի դասերը նույնպես շարունակվում են առցանց:

Երբ փորձում եմ պատկերացնել, թե ինչպես կդասավորվեր ամենը, եթե չլիներ համաճարակը, կամ համեմատում եմ այս տարին անցածի հետ, հասկանում եմ, որ շատ բան եմ կորցրել։ Հետո հիշում եմ այն պլանները, որոնց համար երբեք ժամանակ չկար և հասկանում եմ, որ այս ամենն էլ ունի լավ կողմերը։

 

Հայաստանը 19-րդ դարի 30-40-ական թվականներին

Ռուսաստանի մուտքը Անդրկովկաս  և Արևելյան Հայաստան մեծ աշխուժություն էր առաջացրել Հայ հասարակական-քաղաքական շրջանակներում: Խաչատուր Լազարյանը, Ալեքսանդր Խուդաբաշյանը և Կարապետ Արղությանը կազմում են Հայաստանի ազատագրության նախագիծ: Ըստ այդ նախագծի ռուսական արքունիքը պետք է ապահովեր հայկական թագավորության վերականգնումը Ռուսաստանի հովանու ներքո: Հայոց պոտականության մեջ ընդգրկվելու էին Հին Հայաստանի բոլոր նահանգները և հեղինակները անհրաժեշտ էին համարում, որ ռուսական կայսր Նիկոլայ առաջինը կրեր Հայոց թագավոր տիտղոսը: Նրանք մտածում էին, որ այդ քայլը մեծ տպավորություն կգործեր և օտար ափերում գտնվող հայերը կվերադառնային Հայաստան: Նաև կարևոր էին համարում սեփական բանակ ունենալու խնդիրը: Այն կազմավորվելու էր հայ կամավորականների հավաքագրման միջոցով, իսկ սպայակույտը պետք է կազմվեր առավելապես հայերից և մասամբ վրացիներից: Հայաստանը նաև պետք է ունենար իր օրենքները, զինանշանը և դրոշը:
Արգելվելու էր մարդկանց առուվաճառքը:

Սակայն Հայաստանի ազատագրության նախագիծը չի ընդունվում: Ռուսական արքունիքը գրավելով Հայաստանի մեծագույն մասը թույլ չի տալիս հայկական պետականության ստեղծում: Դրա փոխարեն հայ բնաչությանը բավարարելու և ինքնավարության պատրանք ստեղծելու նպատակով Նիկոլայ առաջինի 1828 թ. մարտի 21-ի հրամանագրով Երևանի և Նախիջևանի նախկին խանություններից կազմվում է Հայկական մարզը: Այն ուներ սեփական դրոշը և զինանշանը: ՄԱրզի կառավարիչ վրացի Ճավճավաձեին փոխարինում է հայազգի Բեհթուբովը: Նա հին վարչաձևերը փոխարինում է ռուսական օրենքներով ու վարչաձևերով:
Հայկական մարզը հայերի համար իրական ինքնավարություն չէր: Մարզում մեծամասնությամբ ռուս պաշտոնյանոր էին: Իսկ 12 տարի անց ռուսական ինքնակալությունը վերացնում է Հայկական մարզը:

Դանթե Ալիգերի Աստվածային կատագերգություն|Դժոխք

Դանթե Ալիգիերի - Վիքիպեդիա՝ ազատ ...

«Աստվածային կատակերգություն» պոեմը բանաստեղծի գլուխգործոցն է: Հեղինակը սկզբում երկին տվել է «Կատակերգություն» անվանումը, իսկ աստվածային մակդիրն ավելացրել են գրողի մահից հետո:
Պոեմը բաղկացած է երեք մասից` «Դժոխք», «Քավարան», «Դրախտ»: Սրանք էլ իրենց հերթին բաժանվում են առանձին մասերի. «Դժոխքը» բաղկացած է ինը պարունակից`

Առաջին շրջան
Այս շրջանը կոչվում է Լիմբ, պահապանը Քարոնն է, ով հանգուցյալի հոգիները տեղափոխում է Սթիք գետի հունով: Դժոխքի առաջին փուլում տանջանքների են ենթարկվում այն մարդիկ ովքեր կնքված չեն և չեն ընդունել Աստծուն: Նրանց պատիժը հավերժական տառապանքն ու անբուժելի ցավն է:

Երկրորդ շրջան
Երկրորդ շրաջանի անվանումը Հեշտանք է: Նրա պահապանը Մինոսնն է(հունական առասպելաբանության մեջ Կրետեի թագավոր): Այստեղ այն հոգիներն են, ովքեր տրվել են կրքին և հաճույքներին: Նրանց պատիժն է՝ ոլորուն փոթորիկը, որ հոգիներին հարվածում է ժայռերին։ Continue reading “Դանթե Ալիգերի Աստվածային կատագերգություն|Դժոխք”